Koninklijke Blue Star Poperinge bestaat dit seizoen 66 jaar. De club werd weliswaar in 1940 opgericht, maar trad pas voor het eerst in de officiële competitie aan in 1941. Hieronder een historisch overzichtje van de voornaamste feiten uit de weliswaar woelige geschiedenis van Blue Star. Met dank aan Koen Meese voor de informatie.

Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog in 1940 ontstonden er in Poperinge enkele wijkploegen. Die speelden onderling vriendschappelijke wedstrijden. Een weide langs de huidige Lakenstraat, achter het station, deed toen dienst als voetbalveld.

Maar snel kwam de idee om in competitie te spelen. Onder impuls van Alphonse Clabau (de eerste secretaris) en Albert Sanders zocht men een ander terrein. Tussen de Pezelstraat en de Sint-Sixtusstraat lag het "Remy"-sportveld, een veld dat door de Engelse soldaten werd gebruikt. De wijkploeg mocht het gebruiken om in competitie te spelen. In september 1941 sloot Blue Star aan bij de Belgische Voetbalbond. De clubnaam was F.C. Blue Star Poperinge. Die naam kwam er onder invloed van de Engelse soldaten. Het logo lag voor de hand: een blauwe ster op een witte achtergrond.

In het eerste competitiejaar trad Blue Star aan in de reeks "Beginnende Clubs van het Westland". Er werden 18 matchen gespeeld. De ploeg, met Camille Lams als kapitein, won ze allemaal. Er werd maar liefst 124 keer gescoord en er werden slechts 3 tegentreffers geïncasseerd. Blue Star werd dus meteen kampioen en wat werd uiteraard gevierd. Dat gebeurde in café Den Appel, gelegen aan de hoek van de Duinkerkestraat en de Gasthuisstraat.

De club zou in de loop van de jaren nog diverse keren van terrein veranderen. Na verloop van tijd zochten de pioniers van Blue Star, namelijk de familie Vermeulen, Alphonse Clabau en Albert Sanders opnieuw een ander terrein. Het werd gevonden achter De Vette Os en het terrein kreeg de naam "Olympia". Nog later verhuisde Blue Star naar het Zwijnland op een terrein nabij het café "De Chicorei-ast".

Sinds 1974 speelt Blue Star op de wat toen de Don Bosco-sportzone was. Er waren wat moeilijkheden over de uitbating van de kantine die er stond (huidige atletiekclubhuis). Maar toen de uitbater van die kantine definitief stopte, deed hij een rondvraag bij de diverse Poperingse sportclubs voor een overname. Blue star hapte toe, echter zonder goedkeuring, maar ook zonder afwijzing van de stad.

In 1986 werd gedacht aan de bouw van een nieuw voetbalstadion in Poperinge. Eerst opteerde de stad voor de gronden van De Kouter, het thuisterrein van buur KFC Poperinge. Club Poperinge speelde toen in eerste provinciale en de accommodaties op de Kouter voldeden niet meer. Zo geraakte de bouw van een nieuw stadion op de Don Boscosportzone in een stroomversnelling. Het complex moest echter rechtevenredig zijn met de financiële middelen van de stad en die waren niet zo groot. Zo trad KFC Poperinge op als bouwheer voor de tribune en hun kantine. Ook Blue Star bouwde met eigen middelen en met steun van diverse private personen een kantine.

Sportief verliep het niet altijd even vlot als in het eerste competitiejaar toen Blue Star meteen kampioen werd. De vereniging kende, zoals alle verenigingen, ups en downs. Al van bij de stichting van Blue Star waren er wrijvingen met de buren van KFC. Blue Star werd bestempeld als een "caféploegje zonder ambities".

Heel belangrijk voor Blue Star was echter het feit dat alleen "echte" Poperingenaren de BS-kleuren mochten verdedigen. Nooit werd beroep gedaan op spelers van buiten de Hoppestad. De spelers van eigen bodem waren liefhebbers die de lokale bevolking gezonde ontspanning moesten bezorgen. Tja, tijden en inzichten veranderen.

Na het succesvolle begin, waren de volgende oorlogsjaren moeilijke tijden voor Blue Star. De strijdlust bij de spelers was sterk verzwakt en vele clubs gaven forfait. Niettegenstaande dat, hield Blue Star stand.

Toen het seizoen 1944 -1945 achter de rug was, werd in de eerstvolgende vergadering hulde gebracht aan de teruggekeerde spelers die eerder tijdens de oorlog door de Duitsers werden weggevoerd. Er werd één minuut stilte gehouden voor Maurice Techel die op 13 augustus 1944 sneuvelde in Alande in Frankrijk.

"De geschiedenis herhaalt zich", zegt men wel eens. Grasduinend in de historiek van Blue Star, blijkt dat inderdaad. In het voorjaar van 1947 ontstond er een geschil in het bestuur. De toenmalige voorzitter werd weggestemd en werd vervangen door Albert Sanders, politieagent in Poperinge en tevens kapitein van de ploeg. De h. Sanders aanvaardde de opdracht tot het einde van het seizoen. In diezelfde maand maart moest de Voetbalbond tussenkomen in een geschil betreffende teruggave van voetbalmateriaal. Na de oplossing en een nieuwe herschikking van het bestuur werd Blue Star weer ingeschreven voor de competitie van 1947-1948. De nieuwe voorzitter was Michel Wybo en ondervoorzitter Georges Roosebeke.

Ook in de periode 1983-2003 werden bestuurswissels doorgevoerd. Begin de jaren '80 zag het er bepaald niet goed uit voor Blue star na het ontslag van toenmalig secretaris Hugo Schelpe en diverse bestuursleden. Er was geen geld meer, er was geen documentatie, veel spelers bleven weg en van het bestuur bleven nog vier leden over.

Maar uiteindelijk bleek de overlevingdrang van Blue Star groot en sprongen enkele mensen in de bres om het voortbestaan van de club te verzekeren. Het nieuwe bestuur stond op en bestond uit erevoorzitter Pierre Impe, voorzitter Yvan Tetaert, ondervoorzitter Johan Blanckaert, secretaris Albert Clabau en de bestuursleden Albert Deturck, Willy Delboo, Nicol Deroo, Marc Lermyte en Luc Bortier.

Vanaf oktober 1987 nam Blue Star de uitbating over van de kantine (nu het atletiekclubhuis) op de sportzone en geleidelijk aan ging het beter met de blauw-witten. Binnen de club werd een reorganisatie doorgevoerd en werd o.m. een Dagelijks Bestuur opgericht.

In 1990 vierde Blue Star zijn 50-jarig bestaan. Toenmalig Bondsvoorzitter Michel D'Hooghe (nu voorzitter van Club Brugge) kwam naar het jubileumfeest en van het Koninklijk Hof kreeg Blue Star de titel van "Koninklijke Vereniging". Op vrijdag 20 april 1990 was er een feestbanket in De Kring en 's anderendaags een officiële receptie in het stadhuis. Sindsdien is de officiële clubnaam Koninklijke Blue Star Poperinge.

Maar het jubileumjaar was het jaar van (alweer) een voorzitterswissel. Yvan Tetaert nam ontslag en werd opgevolgd door Johan Taillieu. In die periode werd het dossier opgestart voor de bouw van een nieuwe kantine. Na de oprichting van een VZW, werd in mei 1991 gestart met die bouw. Enkele maanden later (23 augustus 1991) kon de nieuwe kantine feestelijk geopend worden.

Maar na dit nieuwe hoogtepunt in de clubgeschiedenis, volgde weer een dipje met interne strubbelingen in het najaar van 1992. De plooien werden na veel vergadering gladgestreken en de club kon verder.

Was Blue Star er tot dan toe slechts twee keer in geslaagd om vierde provinciale te verlaten (in 1963 en 1973), dan ging het de club op sportief vlak het laatste decennium stukken beter. De club groeide en bloeide en forceerde in het seizoen 1997-1998 de doorbraak naar 3de provinciale. Het was het jaar waarin sponsor Willy Lamaire bij KBS werd ingehaald. De financiële injectie die de club kreeg tilde KBS uit de achtergrond. Blue Star werd een van de toonaangevende clubs uit de regio. Na één "rustjaartje" in derde kon KBS meteen naar tweede provinciale promoveren.

Blue Star deed het goed, werd in het eerste seizoen 7de en speelde het jaar daarop de eindronde. De promotie werd echter nipt gemist na verlies in de finale tegen Sassport Boezinge.

Maar één seizoen later, in april 2003, was het bingo en stootte KBS voor het eerst in zijn geschiedenis door naar de hoogte provinciale reeks. KBS was de koning te rijk, want intussen tuimelden de buren van KFC eerste naar tweede terug.

Hoewel het op sportief vlak lang niet slecht ging met Blue Star, op bestuursvlak botste het tussen de sponsor en de voorzitter. Dat leidde in oktober 2004 tot een voorzitterswissel. Johan Taillieu, die onnoemelijk veel verdiensten had in de opgang van KBS, nam ontslag, gevolgd door secretaris Frans Chapelle en enkele bestuursleden. Zoals dik 20 jaar eerder bleven er nog vijf verweesde bestuursleden achter. En die wilden al dat moois niet teloor laten gaan.

Er werd een nieuw bestuur samengesteld en dat bestuur koos voor Willy Lamaire als voorzitter.

De ambities van de voorzitter en het bestuur is om, op middellange termijn, door te stoten naar het nationale voetbal. Ondermeer in dat kader werd ex-Rode Duivel Lorenzo Staelens als trainer aangetrokken.

Door een dynamische aanpak van het bestuur en vooral van het jeugdbestuur onder leiding van voorzitter Levi Verheye, kon de jeugdwerking van Blue star fors worden uitgebreid.

In 1983 had de club slechts één jeugdploeg. Midden de jaren '80 kwam daar een jeugdploeg bij en midden de jaren '90 werd het aantal nog opgedreven.

Sinds vorig seizoen treedt KBS aan met de volledige reeks jeugdploegen onder leiding van jeugdcoördinator Tino Laroye. De jeugd deed het vorig seizoen zo goed, zodat Blue star voor dit seizoen kon inschrijven met alle jeugdploegen in de "Bijzondere Reeks", waar het niveau net iets hoger ligt dan in de gewestelijke reeksen.

Aan de nieuwe jeugdcoördinator Danny Deseyne en zijn trainersstaf om zich daar te bewijzen tot eer en glorie van de hele KBS Poperinge-familie.